9 . اسير 61 - تن به اسارت دادن روا نيست 178 امام على عليه السلام : هركس ، بدون جراحت شديد ، تن به اسارت دهد ، نبايد براى آزادى او از بيت المال سَربها داد ؛ بلكه در صورت رضايت خانواده‌اش ، سربهاى او بايد از مال خودش پرداخت شود . 179 امام صادق عليه السلام : زمانى كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله على عليه السلام را براى اعلام برائت فرستاد ، عده‌اى را نيز به همراه او گسيل داشت و فرمود : هر كس ، تن به اسارت دهد ، بىآنكه زخم كارى برداشته باشد ، از ما نيست . 62 - خوشرفتارى با اسير قرآن : « وطعام را در حالى كه خود دوستش دارند به مسكين و يتيم و اسير مىخورانند » . « اى پيامبر ! به اسيرانى كه در دست شما هستند بگو : اگر خدا در دلهايتان نشان ايمان ببيند بهتر از آنچه از شما گرفته‌اند ارزانىتان خواهد داشت و شما را مىآمرزد كه خدا آمرزنده و مهربان است » . حديث : 180 امام على عليه السلام : غذا دادن به اسير و خوشرفتارى با او حقّى است واجب ، هر چند [ بخواهى ] فردا او را بكشى . 181 امام على عليه السلام - پس از آن كه ابن ملجم بر او ضربت زد ، به حسن و حسين عليهما السلام - فرمود : اين اسير را زندانى كنيد و به او غذا و آب دهيد و در اسارت با وى خوشرفتار باشيد . 182 امام صادق عليه السلام : غذا دادن به اسير حقّى است به گردن كسى كه او را به اسارت گرفته است ، هر چند بنا باشد فردا كشته شود . بايد به اسير ، آب و خوراك و جاى مناسب داد و با او مدارا كرد ، كافر باشد يا غير كافر . 183 امام صادق عليه السلام : على عليه السلام كسى را كه زندانى مىشد ، از بيت‌المال مسلمانان غذا مىداد .